Kino Atlantic - ocean możliwości!

Relacja ze spotkania

Rozmowy w saunie

Czujesz, że prawdy nie dowiesz się z mediów, a siedzenie przed komputerem cię męczy? A może po prostu lubisz festiwal Planete Doc i chcesz oglądać festiwalowe filmy nie tylko w maju? „1/100" to idealna propozycja dla ciebie!- To słowa manifestu Artura Wolskiego , spiritus movens kina Atlantic, dotyczące nowego projektu, który oto rozpoczął swoje życie.
„1/100"- jeden pokaz przedpremierowy, jeden gość, 100 widzów uwielbiających kino dokumentalne. Raz w miesiącu inne zaskoczenie,
Rozpoczęło się od filmu „Para do życia" dwóch fińskich reżyserów Joonasa Berghälla i Miki Hotakainena. Obraz zgłoszony został do nagrody Oscara w kategorii filmu nie angielskojęzycznego( precedens, bo to przecie nie fabuła). Jest również nominowany do Europejskiej Nagrody Filmowej i otrzymał nagrodę główną Millennium Award na 7. Planete Doc Review w 2010 roku.

Rzecz cała dzieje się w saunach, które jak wiadomo są najważniejszym elementem życia codziennego każdego Fina. A sauny to oni mają rzeczywiście różnorodne- oprócz tych w domkach drewnianych, które wszyscy znają- w przyczepach campingowych, w pomieszczeniach kopalnianych, w kombajnie polowym, na zapleczu zakładu produkcyjnego a nawet w budce telefonicznej i w samochodzie. Duża fantazja ale nie o folklor saunowy w tym filmie chodzi. Sauna, jak wiadomo służy wypoceniu się, usunięciu wraz z parą wszelkich toksyn z ciała. Okazuje się, jednak, że nie tylko. Reżyserzy wraz z operatorem, siedząc nago, jak zdradziła Weronika Adamczewska z Festiwal Planete Doc., rejestrowali nie tylko , jakże dalekie od apollińskich, tym samym bardzo prawdziwe ciała bohaterów. Także ulatujące wraz z parą wodną emocje – dobre i złe(choć tych drugich znacznie było więcej), którymi dzielili się w opowieściach mężczyźni zażywający oczyszczającej parówki.

Jak powiedział gość pokazu- Tomasz Raczek, w filmie reżyserzy dokonali ciekawej psychodramy- elementu obnażania się nie tylko fizycznego ale i psychicznego, co w sytuacji Finów- ludzi introwertycznych do kwadratu było zadaniem o tyle ciekawym co trudnym. Moim zdaniem, stopień trudności powodzenia takiego zabiegu był bardziej niż trudny, bo przecież chodziło o obnażenie się psychiczne nie tylko przed drugim mężczyzną ale jeszcze przed kamerą. A chłopaki nie płaczą.

Publiczność pokazu była liczna ( co 100 osób, to 100) i bardzo zaciekawiona dokumentem w ogóle a „Para na życie" w szczególności. Były liczne interpretacje znaczenia obrazu, nawet gorące dyskusje. Były i pytania o przyszłość kina dokumentalnego. I tu Tomasz Raczek wysnuł arcyciekawą teorię, pod którą po krótkim namyśle każdy kinoman się podpisze. „Coraz mniej ważny staje się w filmie fabularnym aktor, szczególnie słaby. W obrazach typu „Och Karol" a takich na naszych ekranach jest około 80 procent, aktora z powodzeniem może zastąpić awatar, czyli dobry grafik komputerowy. Od aktora oczekuje się, bowiem mało kreatywności. W dokumencie zaś pokazany jest prawdziwy człowiek i jego los. Moim zdaniem, do tego właśnie rodzaju kina należeć będzie przyszłość i przewiduję jego triumfalny powrót do kina i to nie tylko w charakterze dodatku"
Weronika Adamczewska na pytanie w jakim kierunku będzie się rozwijało kino dokumentalne, odpowiedziała, że trudno to przewidzieć, bo jest to gatunek bardzo pojemny i będzie się pojawiało coraz więcej jego nurtów łącznie z już robiącym furorę dokumentem robionym telefonem komórkowym.

Anna Lenar
www.entropiaslowa.pl

W mediach

Zaproszenie